22 juni - Fysio en een dagje thuis

Ik kwam er gister tijdens de les achter dat ik toch wel aardig wat gemist had door de vakantie. Natuurlijk heeft dit direct invloed op me en onzeker als ik al ben vraag ik me af of het niet gewoon beter is om een baan te zoeken en de ww en alles achter me te laten. Ook door het maken van een portfolio waarin je kostprijsberekeningen doet en je er achter komt dat je best wel veel afspraken moet hebben om een beetje salaris te hebben. Dan hebben we het nog niet eens over het feit dat als je geen afspraken hebt je ook geen inkomen hebt, maar ook pensioenopbouw etc niet zo maar zonder meer geregeld zijn. Het kost me moeite om de motivatie terug te vinden en ik draai eigenlijk continue in hetzelfde cirkeltje. Ook de inschrijving KvK en het startmoment in combinatie met mijn uitkering. Ik vind het allemaal maar moeilijk. Ik heb er heel wat over gelezen op internet, promotiefilmpjes gekeken, berekeningen gemaakt en ga zo maar door. Inmiddels wordt ik steeds onzekerder. Niet of ik het pedicure zijn leuk ga vinden, maar of ik de onzekerheden die hiermee samen vallen aan kan. Ik ben nu eenmaal een zekerheidszoeker. Gelukkig heb ik vandaag een afspraak bij de fysio, want door de spanningen is de pijn in mijn schouder tot het niveau ondraaglijk. Op mijn gemak ben ik er heen gelopen en Romy kwam vanuit stage met de fiets er naar toe zodat ze de eerste keer gezellig met mij mee was. Op de terugweg heb ik weer een stop gemaakt bij de AH voor wat boodschappen en ben ik thuis met het eten begonnen. Ik moest van de fysio wat pijnstillers vragen bij de huisarts en deze kan ik morgen ophalen. Niet dat dit de pijn zal doen verdwijnen, maar doordat de behandeling daardoor minder pijnlijk zal zijn. Voorlopig moet ik 2 keer per week naar fysio, want het zit inderdaad behoorlijk vast. Na het eten hebben Sjon en ik weer lekker gewandeld en de tuin van schoonzus en zwager wat water gegeven. We zitten nog steeds op schema met onze 8.000 stappen per dag.